Rumianek pospolity

Rumianek pospolity to jednoroczne zioło z rodziny astrowatych, rozpoznawalne po koszyczkach z białymi płatkami i wypukłym żółtym środkiem. W Polsce rośnie na ugorach, miedzach i w ogrodach. Tradycyjnie zbiera się koszyczki kwiatowe. To jeden z najczęściej uprawianych gatunków obok mięty pieprzowej, melisy lekarskiej i nagietka lekarskiego.

Identyfikacja

Koszyczki rumianku mają stożkowate, puste w środku dno kwiatostanu — to cecha odróżniająca go od rumianu psiego. Liście są podwójnie pierzastosieczne, nitkowate, o silnym jabłkowo-ziołowym zapachu po roztarciu. Łodyga jest rozgałęziona, zwykle 20–50 cm wysokości. Kwitnie od maja do sierpnia. Do zbioru nadają się w pełni rozwinięte koszyczki, suszone w cieniu.

Tradycyjne zastosowanie

W europejskiej tradycji zielarskiej rumianek stosowano jako napar z suszonych koszyczków — do picia i do przemywania skóry. Surowcem są kwiatostany zbierane w pełnym kwiecie. Napar ma charakterystyczny, słodkawo-ziołowy aromat. Treści na tej stronie mają charakter informacyjny i nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.

Uprawa w ogrodzie

Rumianek lubi stanowisko słoneczne i glebę przepuszczalną, nawet dość ubogą. Wysiewa się wiosną wprost do gruntu; często też się sam rozsiewa. Nie wymaga obfitego nawożenia. Zbiór koszyczków powtarza się w miarę kwitnienia. Dobrze komponuje się z miętą pieprzową, która zajmuje wilgotniejsze stanowiska. Koszyczki suszy się tak jak w artykule Jak suszyć zioła.

Suszone koszyczki przechowuje się w szczelnym słoju, z dala od światła, i zużywa w ciągu roku, zanim aromat zblednie. W ogrodzie ziołowym warto oznaczać kępę etykietą z nazwą łacińską, żeby nie pomylić sadzonek wiosną.