Mięta pieprzowa

Mięta pieprzowa to bylina z rodziny jasnotowatych, mieszaniec o intensywnym, chłodnym zapachu mentolu. W polskich ogrodach uprawia się ją na napary i jako zioło kuchenne. Rozrasta się rozłogami, więc łatwo zajmuje rabatę. Często sadzi się ją obok rumianku pospolitego, pokrzywy zwyczajnej i szałwii lekarskiej.

Identyfikacja

Łodygi są czworokątne, liście naprzeciwległe, jajowate, piłkowane, ciemnozielone, czasem z fioletowym nalotem. Kwiaty zebrane w kłosowate kwiatostany na szczytach pędów, zwykle lilioworóżowe. Po roztarciu liść pachnie ostro mentolem — to najpewniejsza cecha odróżniająca ją od łagodniejszej mięty zielonej. Kwitnie od lipca do września.

Tradycyjne zastosowanie

Surowcem są liście i szczyty pędów zbierane tuż przed kwitnieniem, suszone w cieniu. W tradycji ludowej napar z mięty pito po obfitym posiłku i stosowano jako orzeźwiający napój. Olejek z mięty pieprzowej jest silny i nie nadaje się do samodzielnego dawkowania. Opisy na tej stronie nie są poradą medyczną.

Uprawa w ogrodzie

Mięta lubi glebę żyzną, wilgotną i stanowisko słoneczne lub półcień. Najłatwiej rozmnaża się przez podział kłączy wiosną. Warto sadzić ją w pojemniku wkopanym w ziemię, bo rozłogi szybko wychodzą poza rabatę. Zbiór liści powtarza się przez sezon. Dobrze znosi sąsiedztwo rumianku pospolitego na słonecznej grządce. Liście najczęściej trafiają do naparów i wywarów.

Świeże liście można też mrozić w kostkach lodu do napojów; susz traci część ostrości, ale nadal nadaje się do naparu. W ogrodzie ziołowym warto oznaczać kępę etykietą z nazwą łacińską, żeby nie pomylić sadzonek wiosną.