Lipa drobnolistna

Lipa drobnolistna to rodzime drzewo liściaste o sercowatych liściach i intensywnie pachnących, żółtawych kwiatostanach z charakterystyczną skrzydełkowatą przysadką. W Polsce rośnie w lasach i parkach, a w czerwcu jej zapach niesie się nad drogami. Kwiat zbiera się na napar, podobnie jak koszyczki rumianku pospolitego.

Identyfikacja

Liście są sercowate, drobno piłkowane, spodem sine, z rdzawymi kępkami włosków w kątach nerwów — to cecha odróżniająca Tilia cordata od lipy szerokolistnej. Kwiatostany zwisają na długiej szypułce zrośniętej z języczkowatą przysadką. Kwitnie później niż lipa szerokolistna, zwykle w drugiej połowie czerwca. Surowcem jest cały kwiatostan z przysadką, zbierany w pełni kwitnienia.

Tradycyjne zastosowanie

Suszone kwiaty lipy od pokoleń zaparzano jako wieczorny, pachnący napar, często w jednym domu obok melisy lekarskiej. Miód lipowy jest osobnym, pszczelarskim produktem. Kwiat szybko traci zapach przy złym suszeniu — dlatego warto trzymać się zasad z artykułu Jak suszyć zioła. Opis zwyczaju nie jest zaleceniem przy przeziębieniu ani żadnej chorobie.

Uprawa w ogrodzie

Lipa to drzewo, nie bylina rabatowa: potrzebuje miejsca, żyznej, umiarkowanie wilgotnej gleby i lat, zanim zakwitnie. Sadzi się młode drzewka jesienią lub wiosną. W małym ogrodzie lepiej wybrać formę parkowa o kontrolowanej koronie albo zbierać kwiat z drzew już rosnących w okolicy, za zgodą właściciela. Nie obrywa się całych konarów — zrywa się tylko kwiatostany.

Po posadzeniu przez dwa sezony warto podlewać w suszy i wyściółkować misę, żeby korzenie nie przesychały.