Dziurawiec zwyczajny

Dziurawiec zwyczajny to bylina łąk, miedz i przydroży, kwitnąca złocisto od czerwca do sierpnia. Liście pod światło wyglądają jak nakłute. W tradycji ludowej zbierano kwitnące ziele na napary i olej. Rośnie dziko, ale da się go też wprowadzić do ogrodu obok pokrzywy zwyczajnej i rumianku pospolitego.

Identyfikacja

Łodyga jest prosta, w górnej części rozgałęziona, z dwiema podłużnymi listewkami. Liście siedzące, eliptyczne, z prześwitującymi punktami. Kwiaty pięciopłatkowe, złotożółte; po roztarciu pąków zostaje czerwono-fioletowy barwnik. Owocem jest torebka. Gatunek łatwo pomylić z innymi dziurawcami, ale H. perforatum ma charakterystyczne listewki na łodydze i liczne prześwity w liściu.

Tradycyjne zastosowanie

Surowcem jest ziele zbierane na początku kwitnienia, suszone w cieniu. Z kwiatów robiono też olej macerowany na słońcu, tradycyjnie stosowany zewnętrznie. Dziurawiec wchodzi w interakcje z wieloma lekami i nie nadaje się do samodzielnego leczenia. Opisy tutaj są katalogowe, nie medyczne — decyzje o stosowaniu zostaw farmaceutom i lekarzom.

Uprawa w ogrodzie

Dziurawiec lubi stanowisko słoneczne i glebę przepuszczalną, nawet dość suchą. Wysiewa się wiosną lub sadzi sadzonki. Jest byliną i po zadomowieniu wraca co roku. Zbiór ziela robi się w pełnym słońcu, gdy kwiaty są otwarte. Na rabacie ziołowej dobrze sąsiaduje z rumiankiem pospolitym, który też wymaga światła. Przy tym gatunku szczególnie ważny jest artykuł o bezpiecznym stosowaniu ziół.

Suszone ziele przechowuje się w ciemnym słoju; na świetle szybko płowieje i traci charakterystyczny zapach. W ogrodzie ziołowym warto oznaczać kępę etykietą z nazwą łacińską, żeby nie pomylić sadzonek wiosną.